Waarom Niemand Op Het Schoolplein Weet Dat Ik Autisme Heb

Polygon Art by Isidore

Ik werd vanochtend wakker met een Twitter vraag over autisme en wat ik er van vond. Ik heb meteen geantwoord, maar vind eigenlijk dat mijn antwoord een blog verdiende. Even voor de duidelijkheid, de vraag:

Mijn eerste reactie was dit:

Ik kies er bewust voor om andere ouders niet te vertellen dat ik autisme heb. Er zijn slechts 2 moeders die het weten. Evonne, die ik als mijn vriendin beschouw en Selma, die mijn blogs begon te lezen voordat ik de diagnose had en dus het proces heeft mee kunnen ervaren.

De reden dat ik het andere ouders niet vertel ligt aan een aantal factoren. Ten eerste weet ik pas sinds april dit jaar van mijn diagnose. Alle ervaringen van de afgelopen vijf jaar op school zijn dus altijd gezien door de lens van karakter in plaats van diagnose. De klas van mijn dochter is er een die verdeeld is in kliekjes van mensen. Sommige kletsen met iedereen en zijn echte sociale wezens. Andere daarentegen die uit de hoge boom gevallen zijn, zich boven de andere wanen en niet eens het fatsoen hebben om gewoon goede morgen te zeggen. Er wordt geroddeld en geoordeeld over de ouders, over de kinderen. Ik hou daar niet van, dat soort sociale politieke mindfuck spelletjes en hou me daar vanuit mijn persoonlijkheid verre van.

Voordat ik haloperidol slikte (2017) had ik erg veel moeite met het brengen en halen. Ik vond het te druk, raakte overprikkeld en zat soms tegen een meltdown aan. Mijn meltdowns hebben een psychotische inslag en dus werd ik wantrouwend en depressief. Dat veranderde toen ik dus met de medicatie begon. Nu, twee jaar verder kan ik zeggen dat ik me meer ontspannen voel, geen psychotische gedachten meer heb en dat ik beter over mijn grenzen waak. Zo sta ik altijd op een afstandje van de andere ouders (die als bezetenen voor de deur hangen), mijn dochter komt dan naar mij toe lopen en we kunnen in alle rust vertrekken. Ik heb geen bijna-meltdowns meer. Mijn dochter is pas vanaf groep 6 zelfstandig genoeg om alleen naar de klas te kunnen lopen en alleen naar mij toe na school. Voor die tijd was het dus flink op de tong bijten en dealen met die twee heftige momenten van brengen en halen.

Ik heb slechts 1 keer een meltdown gehad op school wat resulteerde in een Veilig Thuis melding door school. Ik was daar furieus over en het heeft de relatie met school ernstig geschaad. Ik was echter het gesprek met school aangegaan en ben erg openlijk geweest over mijn ptss tegenover de interne begeleider en afgelopen voorjaar ook over mijn autisme diagnose. Ik denk dat school de intentie heeft om in het belang van het kind met de ouder samen te werken en dat het dus wel goed is om tegenover de IB’er en de leraren open te zijn over je diagnose. Omdat ik koos voor openheid is de relatie met school verbeterd en zijn zij met hulpmiddelen mijn dochter beter gaan begeleiden in het rekenen. Ik had liever niets gezegd en mijn diagnose voor me gehouden, vooral uit angst voor validisme, maar het blijkt in de praktijk geen nadeel te hebben gehad.

Ik ben dus zeer zeker selectief in wie ik het wel en wie ik het niet vertel dat ik autisme heb. Kort door de bocht: levert het mij of mijn dochter een voordeel op om het met deze persoon te delen? In de meeste gevallen niet perse. Daarnaast ben ik mijn autisme nog aan het ontdekken en verkennen. Ik deel dit proces online met mensen die het interessant vinden of nodig hebben, maar de meeste ouders bij mij op het schoolplein behoren gewoon niet tot mijn tribe en dus ben ik ze op geen enkele wijze verplicht iets persoonlijks over mezelf te vertellen.

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

©2019 Gewoon Autastisch!

Translate »

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?