Recidiverende Depressie: Wat is dat eigenlijk (bij mij)?

Polygon art by Isidore

Soms dan schijnt er licht. Een schittering die alles even net wat mooier maakt dan ze eigenlijk is. Het duurt meestal maar kort, want veel vaker is het grauw en donker. Een gevangenis waar niet uit te ontsnappen is. Een innerlijke criticus die als wachtmeester de deur bewaakt en met gemene, pijnlijke woorden mijn eigenwaarde de grond in stampt. Het is benauwend. Ik snak naar adem terwijl ik voel hoe ik langzaam de afgrond in glijd. Op weg naar een plek waar een desolaat gevoel mij bevangt.

In mijn vorige blog liet ik het al doorschemeren dat ik depressief ben. Om precies te zijn; ik heb een matig recidiverende depressie. Recidiverend betekend dat het steeds weer terugkeert. Matig houdt in dat ik ‘slechts’ 5 tot 7 symptomen heb van de in totaal 9 symptomen. Laat je echter niet misleiden door het woord matig, want een depressie die regelmatig terugkeert is eerder een vloek dan een zegen.

Depressie komt eigenlijk best veel voor; 1 op de 5 volwassen Nederlanders heeft weleens een depressie doorgemaakt. Het vervelende is echter dat ondanks dit hoge aantal – en schrik niet maar onder jongeren tussen de 18-24 jaar, is het aantal nog hoger- wordt er vrij weinig over gesproken. Er heerst nog steeds een taboe op en erger nog; er wordt massaal gedaan alsof het wel over gaat als je maar genoeg ‘wilskracht toont’ en je ‘er overheen zet’. Dit soort ouderwetse bakkerspraat zorgt er voor dat mensen met depressie nog steeds niet bijtijds aan de bel trekken voor hun aanhoudende sombere stemming, maar wel met een portie schuldgevoel dieper in hun schulp kruipen.

Ikzelf behoor tot een groep mensen die last heeft van chronische depressie, dat is zo een kleine 20% van alle mensen die kampen met depressie. Wilskracht en je er over heen zetten zijn dan ook vele malen door mij geprobeerd, maar wekken helaas eerder een gevoel van wanhoop op dan dat ze effectief blijken.

Hoe herken je een depressie?

Ik zal eerlijk zijn; pas nadat ik uitvoerig over depressie had gelezen begon ik de symptomen en signalen van depressie bij mezelf te herkennen. De reden dat ik überhaupt over depressie begon te lezen was omdat ik uit mijn psychologisch onderzoek moest vernemen dat ik dus matig recidiverend depressief was. Mijn psycholoog destijds had het me nooit verteld en ik was me er simpel weg niet bewust van. Het is in de afgelopen 7 jaar zo een deel van mijn natuur geworden dat ik me bijna niet kan herinneren hoe het was voor ik depressief werd. Dat is namelijk wat depressie met je doet; het vertroebelt de realiteit tot een beeld van duisternis het enige is dat je nog kunt zien.

Om je toch een goed beeld te geven van hoe je depressie kunt herkennen volgt hierna de officiele DSM 5 (het psychologen handboek voor psychologische aandoeningen) omschrijving:

Depressie volgens de DSM 5

A. Vijf (of meer) van de volgende symptomen zijn binnen dezelfde periode van twee weken aanwezig geweest en wijken af het eerdere functioneren; minstens één van de symptomen is ofwel (1) een sombere stemming, ofwel (2) verlies van interesse of plezier.
NB Hierbij geen symptomen meetellen die duidelijk zijn toe te schrijven aan een somatische aandoening.

  1. Sombere stemming, gedurende het grootste deel van de dag en bijna elke dag, zoals blijkt uit ofwel subjectieve mededelingen (bijvoorbeeld zich verdrietig, leeg of hopeloos voelen), ofwel observatie door anderen (bijvoorbeeld heeft tranen in de ogen).
    (NB bij kinderen en adolescenten kan de stemming prikkelbaar zijn.)
  2. Duidelijk verminderd(e) interesse of plezier in alle of bijna alle activiteiten, gedurende het grootste deel van de dag, bijna elke dag (zoals blijkt uit een subjectieve beschrijving of observatie door anderen).
  3. Significant gewichtsverlies zonder dat dieet wordt gehouden, of gewichtstoename (bijvoorbeeld meer dan 5% van het lichaamsgewicht binnen één maand), of bijna elke dag een afgenomen of toegenomen eetlust.
    (NB Bij kinderen moet gedacht worden aan het niet bereiken van de te verwachten gewichtstoename.)
  4. Insomnia of hypersomnia bijna elke dag
  5. Psychomotorische agitatie of vertraging, bijna elke dag (waarneembaar door anderen, en niet alleen subjectieve gevoelens van rusteloosheid of geremd worden).
  6. Vermoeidheid of verlies van energie, bijna elke dag.
  7. Gevoelens van waardeloosheid of buitensporige of onterechte schuldgevoelens (die het karakter van een waan kunnen hebben) bijna elke dag (niet allee zelfverwijt of schuldgevoel over het ziek zijn).
  8. Verminderd vermogen tot nadenken of concentreren, of besluiteloosheid, bijna elke dag (ofwel subjectief beschreven ofwel geobserveerd door anderen).
  9. Recidiverende gedachten aan de dood (niet alleen de vrees om dood te gaan), recidiverende suïcidegedachten zonder een specifiek of een suïcidepoging, of een specifiek plan om suïcide te plegen

B.  De symptomen veroorzaken klinisch significante lijdensdruk of beperkingen in het sociale of beroepsmatige functioneren of in het functioneren op andere belangrijke terreinen.

C. De episode  kan niet worden toegeschreven aan de fysiologische effecten van een middel of een somatische aandoening.

D. Het optreden van de depressieve episode kan niet worden verklaard door een schizoaffectieve stoornisschizofrenie, een schizofreniforme stoornis, een waanstoornis of door een andere gespecificeerde of ongespecificeerde schizofreniespectrum- of andere psychotische stoornis.

E. Er heeft zich nooit een manische of hypomanische episode voorgedaan.

(Bron: Hulpgids.nl)

Hoe nu verder?

Sinds ik weet wat de symptomen zijn, ben ik veel beter gaan letten op mijn eigen signalen, de triggers die mijn depressie ingang zetten. Ik ben daar nu al zeker een jaar mee bezig. Het werd voor mij echter zo zwaar om elke keer weer te moeten vechten tegen die enorme zee van onlust en ik voelde me er zo machteloos door dat ik besloot om antidepressiva te gaan slikken. Dat doe ik sinds december 2018 en ik moet zeggen dat mijn stemming niet langer gebukt gaat onder intens negatieve zelfkastijding. Ik ervaar mezelf nu vooral als een neutrale aanwezigheid. Niet positief noch negatief. Voor mij een ware verademing.

Het wachten is nu op twee dingen. Het eerste is dat ik vorig jaar een second opinion had aangevraagd voor dat eerdere psychologische onderzoek. Daar is vandaag een start mee gemaakt en over een paar weken zal daar een herziende diagnose uit voortkomen. Op basis daarvan gaan ze kijken welke behandeling het beste bij mij past en zal ik dan hopelijk eindelijk behandeld gaan worden voor mijn chronische depressie (mijn tweede punt).

Mocht je naar aanleiding van deze blog vermoeden dat jij of een naaste mogelijk last heeft van een depressie; praat er over. Ga naar je huisarts en vraag voor een verwijzing naar een GGZ instelling bij jou in de buurt. Blijf niet rondlopen met de zware last van depressie.

Het leven heeft meer te bieden dan een depressie je doet geloven.
0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

©2019 Gewoon Autastisch!

Translate »

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?