In mijn twintiger jaren was ik geobsedeerd met het vinden van mezelf. Ik ging van baan naar baan, proefde van diverse opleidingen en probeerde mezelf te vestigen als kunstenares. Het was een ramp. Ik was een ramp. Mijn liefdesleven wilde maar niet lukken, mijn vriendenkring beperkte zich tot de bandleden waarmee ik elke vrijdag jamde en mijn baantjes verloor ik net zo snel als dat ik ze kreeg. Wie mijn kunst zag, zag mijn talent. Ik werd erom geprezen, maar er was geen hond die er een stuiver voor neer wilde leggen. Ik was radeloos. Wat is het nut van talent als niemand er voor wil betalen? Heel mijn twintiger jaren heb ik verspilt aan het vinden van manieren om als kunstenares te kunnen leven. Ik werd goed in visuele communicatie, marketing, boeken publiceren, administratie, management, klantenservice, fotografie en webdesign. Hoe vaak ik het wiel ook uit probeerde te vinden, het lukte me niet om mijn bedrijf van de grond af te krijgen.

Nu het einde van mijn dertiger jaren nadert zie ik in dat ik het verkeerd heb aangepakt. Ik moest niet vinden, ik moest creëren! Plotseling begint het me te dagen. Wat ik heb gecreëerd is levenservaringen binnen zeer uiteenlopende onderwerpen. Kennis vergaard over diverse vakgebieden en de kunst van het begrijpend luisteren geleerd. Al deze vaardigheden komen denk ik goed van pas bij het zijn van een counselor. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik er van overtuigd raak dat deze nieuwe weg me op het lijf is geschreven. Ik ga niet opnieuw het wiel uit vinden, maar ik ga wel een nieuwe weg creëren naar de toekomst die ik wil hebben. Je bent van harte uitgenodigd om mij te volgen op de weg daar naar toe.

P.s.: klik met je rechter muisknop op de quote om hem op te slaan.

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

©2019 Gewoon Autastisch!

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?