Goed Moederschap Is Een Keuze

Polygon Art by Isidore

Toen ik 23 was en diverse pogingen had gedaan om zwanger te raken, zonder succes, ging ik naar de huisarts voor een onderzoek. Uit dat onderzoek kwam dat mijn lichaam onvoldoende hormonen aanmaakte om een zwangerschap te kunnen realiseren. Ik zou nooit kinderen kunnen krijgen zonder IVF behandeling was de boodschap. Het was het ergste nieuws dat ik kon krijgen, want ik had een sterke kinderwens. Ik raakte depressief en als klapper op de vuurpijl verliet mijn toenmalige vriend mij voor een andere vruchtbare vrouw.

In de jaren die volgde durfde ik geen langdurende relaties meer aan te gaan, omdat ik me minder vrouwelijk voelde, ik was kapot zo voelde het. Toen ik 27 was raakte ik echter per ongeluk zwanger. Ik was zielsgelukkig, want ik kon dus wel zwanger raken! Mijn bedpartner dacht er echter niet zo positief over en wilde dat ik het wegliet halen. Hij liet zelfs zijn moeder bellen en me bedreigen om een abortus te nemen. Ik koos echter voor het leven dat zich in mij gevestigd had en besloot een BAM, bewust alleenstaande moeder, te worden. Mijn moeder was super ondersteunend en verwelkomde mijn zwangerschap met open armen.

Ik had een hele plezierige, positieve zwangerschap. Ik bloeide op en straalde helemaal, dit was mijn godsgeschenk. De bevalling verliep erg snel, zo snel dat ik de dokter moest sommeren om nu te komen, omdat ik persweeën voelde en nu wilde gaan baren. Ik kreeg een prachtige kerngezonde dochter. Ik kreeg kraamzorg en bleef de eerste maand binnen. Ik had geen energie om de koude winter te trotseren terwijl ik binnen met mijn dochter prima vertoefde. Het was de kraamverzorgster die uiteindelijk na een maand zei dat ik toch echt even naar buiten moest met mijn kind.

Ik herinner me nog dat haar gehuil door merg en been ging, het was zielsnijdend om te horen, maar het wakkerde wel mijn moederinstinct aan en ik wist haar intuïtief de juiste zorg te geven. Ik was een trotse mama, mijn lieve kleine dochter zo fragiel, zo mooi. Ik adoreerde haar en genoot intens van haar aanwezigheid. Ik kon vol verwondering kijken naar haar, hoe ze groeide en van de ene fase in de andere vloeide.

Aan ons levensgeluk kwam abrupt een einde op 9 juni 2011, toen we iets traumatiserends meemaakte. Van de een op andere dag storte mijn wereld in en werd de zonneschijn verruild voor duisternis en wantrouwen. Ik raakte depressief en vond het ontzettend moeilijk om een vrolijke moeder te zijn. Ik verzorgde haar zoals het hoorde, maar dingen als spelen en plezier maken kon ik niet meer. Als we naar de speeltuin gingen dan speelde ze zonder mij, ik zat als een zombie aan de kant,  te kijken, te waken. Dag in dag uit zat ik in overleveingsmodus. Ik had herbelevingen en nachtmerries. Langzaam begon ik lichamelijke klachten te ontwikkelen. Schulden begonnen zich op te bouwen en ik kon steeds moeilijker het hoofd boven water houden. Ik was op.

Ik bleef zo door sukkelen tot 2015, toen ik me realiseerde dat ik zo niet meer door kon gaan. Ik wilde mijn oude zelf terug, ik wilde weer genieten van mijn kind. Ik werd via de huisarts doorverwezen naar Arkin, waar een lange weg begon naar een diagnose autisme waar ik meer over schrijf in dit artikel. In de jaren die volgde begon ik weer positieve opvoeding toe te passen en werkte ik er aan om de band met mijn dochter te versterken. Ik pakte mijn schuldenproblematiek aan en ik schreef veel in mijn dagboeken over alles wat ik mee maakte. Het hielp mij enorm dat ik wekelijks met mijn psycholoog in gesprek kon gaan en zo langzaam aan steeds meer zelfinzicht kreeg.

In de zomer van 2017, raakte mijn broertje in een psychose en heeft hij mijn voordeur geprobeerd in te trappen. Het was een enge situatie en mijn dochter en ik hebben 112 moeten bellen voor hulp. Helaas kreeg ik hierdoor een Veilig Thuis melding, omdat er een kind betrokken was bij huiselijk geweld. Ik voelde me zo een slechte moeder door deze instantie, terwijl ikzelf wezenlijk niks fout had gedaan. Het was mijn broertje die door het lint ging en een bedreiging vormde voor mij en mijn dochter. Door deze Veilig Thuis melding opperde mijn psycholoog om Arkin Jeugd en Gezin in te schakkelen. Zij konden vanuit hun expertise ondersteuning bieden in de opvoeding. Ik was sceptisch en wantrouwend, maar ik besloot toch in te gaan op het aanbod.

Nu, 2 jaar verder, kan ik zeggen dat het de beste keuze is geweest die ik voor mijn gezin heb kunnen maken. Arkin J&G heeft mij ondersteund, begeleidt en geadviseerd in de opvoeding, in het huishouden en in de sociale omgeving. Ze hebben mijn dochter laagdrempelig onderzocht op trauma sporen. Het allerbelangrijkste wat ze voor mij hebben gedaan is mij als moeder gerespecteerd en erkend voor mijn vaardigheden. Ik ben met recht een goede,  liefdevolle, verantwoordelijke moeder en ik had het nodig dat een professional me dat liet inzien. Mijn zelfvertrouwen is toegenomen en ik ben langzaam aan weer gaan kijken naar de toekomst, maar het aller aller belangrijkste; het gaat goed met mijn dochter. Ze is een vrolijk, intelligent meisje met het hart op de juiste plaats. Ondanks dat ze al in haar jonge leven een aantal ingrijpende gebeurtenissen heeft meegemaakt, is ze niet getekend voor het leven. Volgens onze gezinspsycholoog zijn dat mijn verdiensten, door adequaat met mijn kind om te gaan en haar in haar behoefte te voorzien.

Ik was al autist toen ik moeder werd, ik wist het alleen nog niet. Nu kan ik terugkijken en zien dat ik dingen anders doe omdat ik autistisch ben. Zo vermijd ik overprikkeling in ons dagelijkse leven. Ik ben gestructureerd en consistent, maar flexibel genoeg om haar zichzelf te laten ontplooien op eigen tempo. Ik plan uitstapjes in details en geef mijzelf en mijn kind duidelijkheid over wie, wat, waar en waarom. Mijn dochter heeft een hoge taalontwikkeling, dit komt omdat ik vanaf haar geboorte al normaal tegen haar praat (en omdat ze natuurlijk intelligent is). Ik ben eerlijk over mijn depressie en autisme, waardoor zij niet aan zichzelf hoeft te twijfelen, want kinderen voelen zich snel verantwoordelijk voor het gedrag van de ouders terwijl ze er vaak niets aan kunnen doen. Ik kan me goed inleven in haar belevingswereld en met haar communiceren vanuit dat perspectief. We zijn goed op elkaar afgestemd, we hebben onze eigen manier van grapjes maken, begrijpen elkaar en houden van elkaar. En we hebben de zekerheid dat in tijden van nood we op elkaar kunnen vertrouwen en het ons lukt om eruit te komen.

Toch voel ik me soms een beetje eenzaam. Op Facebook lees ik enkel verhalen van moeders met zware opvoed problemen. Alleenstaande moeders die in een gevecht liggen met hun ex over het kind. Autistische moeders die tegen hun kind gaan schreeuwen als ze zelf overprikkeld raken. Neurotypische moeders met autistische kinderen die niet weten om te gaan met de meltdowns van het kind. De lijst is eindeloos en de verhalen zijn soms hartbrekend. Ik tel mijn zegeningen, maar ik weet dat ik er ook echt alleen voor sta en dat mensen bevooroordeeld raken door dit soort negatieve verhalen. Misschien mis ik het hele nut van zulke Facebook groepen en is het juist bedoelt om alleen maar over problemen te praten, maar al dat negativisme omtrent autisme en opvoeding geeft mij, als alleenstaande autistische moeder, een rot gevoel. Alleenstaand ouderschap brengt nog steeds vooroordelen met zich mee over de ouder, over het kind en ik denk dat een autistische alleenstaande moeder al helemaal een groot probleem is in de gedachten van sommige mensen. Ik mis iemand om mee te praten, iemand anders dan een hulpverlener, maar de aansluiting bij anderen heb ik nog niet gevonden.

Ik vertel mijn verhaal in alle eerlijkheid, omdat ik wil dat mensen weten dat het leven op zich al niet makkelijk is, maar dat het ook bestaat uit keuzes. Elke dag maken we keuzes in hoe we ons voelen en gedragen. Ik vecht tegen mijn depressie, ik heb rekening te houden met mijn autisme, maar boven al kies ik er elke dag voor om een goede moeder voor mijn kind te zijn. Hoe dat er morgen uit ziet weet ik niet, want kinderen en situaties veranderen en elke dag weer moet ik daarop inspelen, maar dat is de verantwoordelijkheid die ik draag sinds ik koos voor het leven van mijn dochter.

2 Reacties
  1. Véronique 2 weken geleden

    Ik heb veel bewondering voor de manier hoe je met je situatie omgaat, daar kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen. Er zijn een hoop die hun kop in het zand steken. Met alle gevolgen van dien. Ik ben zelf niet autistisch, maar heb dis (een onbegrepen beschermingssysteem wat ik heb opgebouwd toen ik heel klein was, om te kunnen gaan met een aantal zeer traumatische ervaringen) en ernstig complexe ptss. Ik probeer zo normaal mogelijk te functioneren. En denk dat onze moederinstinct er voor zorgt dat onze kinderen er zo min mogelijk hinder van hebben. Toch lukt dit niet altijd. Helaas voor mij zijn ze pas met een diagnose gekomen toen ik al dik 30 was. Het is niet altijd makkelijk maar net zoals bij jou. Samen met medicijnen, wilskracht en goede hulp doe ik alles binnen mijn vermogen om de beste moeder te zijn die mijn kinderen verdienen.

    • Auteur
      Mama Isidore 2 weken geleden

      Het is niet makkelijk, we worden van kinds af aan geconfronteerd met traumatische ervaringen die ons leven beïnvloed. Ik vind het heel lief en dapper dat ook jij je hier zo openstelt. DIS is inderdaad erg onbegrepen en bij velen onbekend. Een late diagnose is vervelend, maar ook jij kiest er voor om het beste er van te maken en een goede moeder te zijn voor je kinderen. Die keuze is goud waard!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

©2019 Gewoon Autastisch!

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?