De Voor- En Nadelen Van Een Late (ASS) Diagnose

Polygon Art by Isidore

In april kreeg ik mijn autisme diagnose. Dat is 4 maanden voor mijn 38ste verjaardag en dus met recht een late diagnose te noemen. Ik ben geen uitzondering op de regel, want autisme wordt vaak nauwelijks herkent bij meisjes en vrouwen. Zelfs bij professionals heerst er nog steeds een verkeerd beeld van wat autisme is en hoe zich dit uit bij volwassen vrouwen.

Volwassen vrouwen met autisme, die ongediagnosticeerd zijn, weten vaak zelf ook niet dat er sprake is van autisme. Ze weten dat ze anders zijn en ze kampen met problemen waar andere geen moeite mee lijken te hebben. Ze verstoppen zich achter aangeleerd gedrag en hebben allerlei coping mechanismen ontwikkeld om zichzelf een weg door het leven te banen. Soms is er een vermoeden van Hoog Sensitiviteit, soms is er persoonlijkheidsproblematiek en soms zijn er stemmingswisselingen of een burnout.

Niet iedereen gaat opzoek naar een officiële diagnose, maar vrijwel iedereen die kampt met ernstige problematiek probeert daar een oplossing voor te vinden. Sommige zoeken het in de holistische richting, maar de meeste zullen zich met hun klachten melden bij de huisarts. Het belangrijkste is dat je hulp zoekt wanneer je met problemen kampt. Je hoeft de last echt niet alleen te dragen en er zijn altijd oplossingen te vinden.

Voordelen van een late diagnose

Het grootste voordeel van een late diagnose is dat er eindelijk erkenning is voor je strijd. Je hebt maanden, misschien wel jaren rond gelopen met problemen en nu eindelijk is de kogel door de kerk. Je weet wat er aan de hand is en dat geeft je de kans op bezinning. Je kunt met de diagnose aan de slag, actief werken aan je persoonlijke ontwikkeling. Je kunt bij familie en vrienden, mensen die je vertrouwt en je werkgever een nieuw dialoog aangaan en begrip kweken, waar er eerst misschien onbegrip heerste. Het geeft je de kans om je leven anders, beter, in te richten, toegespitst op je nieuwe kennis. Wanneer je kinderen hebt, kun je je ouderschap en de opvoeding zo vormgeven dat je kind er profijt van heeft (op latere leeftijd). Je gaat jezelf en je leven in een nieuw licht plaatsen en kunt misschien nu eindelijk het oude zeer van vroeger gaan verwerken. Je accepteert de diagnose als aspect van jezelf en geeft een positieve draai aan de diagnose.

Nadelen van een late diagnose

Het grootste nadeel van een late diagnose is natuurlijk het feit dat je al zolang rond loopt met jezelf en dat je nu opeens geconfronteerd wordt met een herziening van je persoon. Alles lijkt opeens een andere betekenis te krijgen en dat kan voor verwarring en verdriet zorgen. Het is misschien te pijnlijk om terug te denken aan het verleden en dat kan je zelfgenezingsproces in de weg staan. Een ander groot probleem kan zijn dat je je schaamt voor je diagnose en het verzwijgt voor je naasten. De verhalen die je leest op het internet wekken een negatief zelfbeeld bij je op, waardoor je je diagnose en daarmee dus ook jezelf uit de weg gaat. Het kan zijn dat je je somber gaat voelen, een rouwproces doorloopt of zelfs in een depressie raakt vanwege het nieuwe beeld dat je van jezelf krijgt. Je kunt je ook gaan verweren en boos worden.

Waarom een diagnose nastreven?

De beslissing om een officiële diagnose na te streven is een persoonlijke kwestie. Alleen jij kunt beslissen of je het waard vindt om een ‘labeltje’ opgeplakt te krijgen. Hoe je daar op zal reageren hangt af van je gemoedstoestand en je diepgewortelde geloofsovertuigingen omtrent het “ziektebeeld”. Dit kan zowel positief als negatief ervaren worden of een combinatie daarvan. Je kunt professionele ondersteuning krijgen bij het verwerkingsproces en je aansluiten bij een vereniging waar je in contact kan komen met gelijkgestemden. Je zult er nooit alleen voor staan, mits je daar zelf (onbewust) voor kiest.

Hoe verliep het bij mij?

Ikzelf heb ervoor gekozen om een diagnose na te streven. Ik wilde wel het labeltje hebben, omdat ik erkend wilde worden in mijn problematiek. Ik geloofde dat ik daar door nieuwe handvatten zou kunnen krijgen om met mijn problemen aan de slag te gaan. Autisme is een stoornis die aangeboren is. Het gaat niet over met een pilletje of met een therapeutische behandeling. Ik kan echter wel met psycho-educatie, emdr en cognitieve gedragstherapie mezelf beter leren kennen en daar door weer beter in het leven staan. Al met al ben ik blij dat ik het 4 jaar lang heb volgehouden om voor mezelf op te komen en te vechten voor een diagnose. Het was een lange weg en ik ben er nog lang niet, maar ik ben nu in elk geval weer een stukje dichterbij mezelf.

Ik kan terug denken aan al die psychologen die me zeiden dat ik geen autisme zou kunnen hebben en dan boos worden, maar dat is verspilling van mijn energie. Ik kies ervoor om het verleden in te zetten om mensen te informeren via mijn blogs en mijn vlogs. Het is mijn manier om mijn diagnose te verwerken en te ontdekken. Daarnaast is het een fiep geworden van me en wil ik graag zelf een professional worden die mensen met (en zonder) autisme gaat begeleiden. Ik heb namelijk genoeg levenservaring op diverse gebieden om een waardevolle gesprekspartner te zijn en als counselor ondersteuning te bieden. Ik zie mijn diagnose dan ook als een kans om mijn leven een nieuwe wending te geven. Met een frisse blik de toekomst in te gaan.

 

1 Reactie
  1. nicole orriens 3 maanden geleden

    Het voordeel van een diagnose, stel ik me zo voor, is dat je een verklaring krijgt voor allerlei dingen. Dat dingen als het ware op hun plek vallen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

©2019 Gewoon Autastisch!

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?