Camoufleer Ik Eigenlijk?

Polygon Art by Isidore

Wie over autisme bij vrouwen leest komt al snel het woord “camoufleren” tegen. In alle artikelen die ik er over las, zoals deze en deze, werd me echter niet duidelijk wat er nou precies mee bedoelt werd. Het was voor mij een te vaag begrip en dus voelde ik me geroepen tot het uitzetten van mijn vraag onder mijn #actuallyautistic vrienden op Twitter.

Ik kreeg dus super veel reacties binnen van zowel mannen als vrouwen over hun manieren van camoufleren. Hierdoor werd me eindelijk duidelijk dat camoufleren (masking in het Engels) de handelingen zijn die we inzetten om sociaal wenselijk gedrag te vertonen. Het is het verbergen van je ware zelf om in de smaak te vallen bij een ander, of uit bescherming tegen pesten, agressie of andere potentieel negatieve ervaringen. Met deze nieuwe inzichten ben ik gaan nadenken over mijn eigen camoufleer gedrag in het verleden en heden.

Op de basisschool werd ik veel gepest en getreiterd door leerlingen en leraren. Ik had echter een groot onvermogen om me sociaal wenselijk te gedragen en was hypergevoelig voor de vele negativiteit die ik over me heen kreeg. Ik kreeg meer shutdowns dan dat ik me bezig hield met camoufleren. Ik leerde niet over mijn speciale interesses te praten, want het werd alleen als middel gebruikt om me af te kraken. Ik heb veel discriminatie en uitsluiting gekend in deze jonge jaren. Mijn moeder was onvermogend om mij te beschermen tegen deze traumatiserende acties waardoor er bij mij niet alleen verdriet, maar ook veel woede opkropte over deze onrechtvaardige behandelingen.

Toen ik naar het voortgezet onderwijs ging had ik me bewust voorgenomen dat ik NOOIT MEER gepest zou worden. De eerste dag van de brugklas verscheen ik in, wat in mijn ogen, mijn meest stoere kleding was. Ik zag er niet uit en was als nog het buitenbeentje van de klas, maar ik had een innerlijke verandering doorgemaakt. Ik tolereerde niet langer dat een ander mij daarom zou mogen of kunnen afkraken noch buitensluiten. In de pauses ging ik met verschillende mensen om, allemaal stuk voor stuk de buitenbeentjes. Een skatter, een Aziatische homo, een gabber en iedereen die in zijn of haar karakter accepterend was voor de persoon die ik was. Ik was de weird kid op school, maar ergens omarmde ik dat en in plaats van er tegen te vechten bevestigde ik het met mijn rebelse gedrag in de klas en daarbuiten.

Ik kon mijn draai echter niet op school vinden en werd een verwoed spijbelaar. Zo erg zelfs dat ik naar een speciale school werd gestuurd om de leerplicht uit te zitten. Het was een super leuke school vol met buitenbeentjes en rebellen. ik was er op mijn plaats en het waren de positieve leraren die mij motiveerde om mijn artistieke talenten na te streven en verder te gaan met studeren. Om een lang verhaal kort te maken; Ik heb me vanaf mijn pubertijd vooral met mensen omringd die mij wel accepteerde voor wie ik was. Ik heb namelijk een onvermogen om me aan te passen aan de norm. Het is niet dat ik het niet kan, want ook ik heb geleerd om sociaal wenselijk te zijn en mezelf van extreme ridicule te besparen, maar in mijn essentie heb ik een weigering om me anders voor te doen dan ik ben. Ik geloof dat we elk ander namelijk moeten accepteren en dat genderrollen een facade zijn die we vaarwel moeten zeggen.

Maar de vraag of ik dus camoufleer is alsnog een ja. Ik camoufleer bij mijn moeder, omdat zij en ik een hele lange pijnlijke geschiedenis met elkaar delen waarin zij mij nooit echt heeft geaccepteerd voor wie ik in essentie ben. Bij haar voel ik me niet veilig om mezelf te zijn en moet ik constant op mijn hoede zijn om niet het verkeerde te zeggen waardoor ik haar gemene opmerkingen te verduren krijg. Ik ben nooit de perfecte dochter geweest en ben altijd mijn eigen weg gegaan. Met de jaren heeft ze zich er bij neergelegd en ze probeert mij te ondersteunen in mijn levensweg zoals een moeder behoort te doen, maar intellectueel en emotioneel staan we werelden uit elkaar. Naast mijn moeder heb ik nog een relatie gehad die een grote impact op mijn leven en zienswijze heeft gehad, daarover vertel ik een andere keer omdat het camoufleren in deze relatie nodig was om me te beschermen tegen geweld.

Ik camoufleer verder vrij weinig. Ik ben altijd beleefd en begroet mijn buren en de ouders op het schoolplein netjes. Niet omdat ik camoufleer, maar omdat ik geloof dat we elkaar met respect en waardigheid dienen te behandelen. Ik kan afwachtend zijn in het eerste contact uit onzekerheid over de situatie of potentiële reacties. Maar ik geloof ook in eerlijkheid en als ik me kut voel dan zeg ik dat gewoon of je het nu wel of niet wenselijk vind. Ik vond het misschien al niet eens wenselijk om die vraag überhaupt gesteld te krijgen. Ik heb een sterk gevoel voor gerechtigheid, maar ook moraliteit en heb er heel veel jaren over gelezen en nagedacht. Ik gedraag me op een manier die ik wenselijk vind. Die ik vind dat belangrijk is binnen de maatschappij of binnen de situatie. Ik ben atypisch en onconventioneel en daar ben ik trots op. Ik weiger te zijn als de norm, want de norm is voor mij het grote kwaad van deze wereld. Het zit vol hypocrisie, afgunst, haat en nijd. Waarom zou ik daar bij willen horen?

Nu dat ik camoufleren beter begrijp moet ik zeggen dat ik denk dat die zogenaamde norm-mensen ook als een gek camoufleren. Van die opgeplakte glimlachen en beweren dat het goed gaat terwijl je de wallen onder hun ogen ziet flaneren. Meiden die een klootzak van een partner hebben en beweren dat het een leuke vent is die van hun houdt. Allemaal stuk voor stuk camoufleren mensen aan de lopende band. Wat maakt camoufleren bij een autist dan zo opvallend, zo anders? Ik denk dat een autist het niet van nature aanvoelt en dus met intellectualiteit gedrag nabootst van mensen. Camoufleren is neurotypisch gedrag dat nagebootst wordt door autisten om erbij te kunnen horen, om geaccepteerd te worden, maar eigenlijk is het helemaal niet zo een goede eigenschap om te hebben. Camoufleren bij autisten kan resulteren in depressie, angststoornissen, persoonlijkheidsstoornissen en burnout. Waarom zou je dit jezelf aan willen doen? Om erbij te horen? Bij die mensen die je eigenlijk niet mogen omdat je anders bent? Omdat je zo een vreemde vogel bent? Nee, ik ben dankbaar dat ik dit al in mijn tiener jaren ontdekte en weigerde het spelletje mee te spelen. Ik wist weliswaar niet dat ik een autist was, maar ik voelde feilloos aan dat de wereld probeerde me in een middelmatige robot te veranderen en dat weigerde ik. Ik zeg je eerlijk, ik heb gedurende mijn hele leven weinig tot geen vrienden gehad, maar ik ben inmiddels zover om te weten dat ik liever alleen ben dan omringd met haters en mensen die vinden dat ik me anders moet gedragen.

Voor de zekerheid heb ik mijn psycholoog, die ik al vier jaar ken, gevraagd of hij vindt dat ik camoufleer. ‘Nou, nee niet bepaald.’

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

©2019 Gewoon Autastisch!

Translate »

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?